Gaspar Noé'nin ilk uzun metrajlı filmi olan I Stand Alone (Seul contre tous), 1998 yılında izleyiciyi rahatsız edici bir içsel yolculuğa çıkarıyor. Film, isimsiz bir at kasabının (Philippe Nahon) Paris'in kenar mahallelerindeki yalnız ve öfkeli dünyasını merkezine alıyor. Toplumun tüm kesimlerine karşı derin bir nefret besleyen, işsiz ve umutsuz ana karakter, zihninde giderek şiddetlenen bir monologla hayata tutunmaya çalışır. Uzaklaştığı engelli kızıyla yeniden bir bağ kurma umudu, onun için son bir kıvılcım olsa da, bu çaba içindeki yıkıcı öfkeyi dizginlemeye yetmez.

Noé'nin agresif kamera kullanımı, keskin ses efektleri ve rahatsız edici zaman atlamaları, karakterin psikolojik çöküşünü doğrudan seyirciye aktarıyor. Philippe Nahon'un performansı, sınırsız bir öfke ve kırılganlıkla bezeli, unutulmaz bir karakter yaratıyor. Film, yalnızca bir bireyin çözülüşünü değil, aynı zamanda onu bu hale getiren toplumsal yabancılaşma ve ekonomik çöküşü de sert bir dille eleştiriyor. Suç, dram ve gerilim unsurlarını iç içe geçiren bu yapım, izleyiciyi rahatsız etmeyi amaçlayan, sınırları zorlayan bir sinema deneyimi sunuyor.

I Stand Alone, rahatsız edici içeriği ve stilize şiddetiyle kült statüsü kazanmış, Noé'nin sonraki çalışmalarının (Irréversible, Enter the Void) habercisi olmuştur. Fransız bağımsız sinemasının en cesur örneklerinden biri olan bu filmi izlemek, geleneksel anlatı yapılarından uzak, ham ve duygusal olarak yoğun bir deneyim arayanlar için önemli bir seyir sunar. Karakterin zihninin karanlık dehlizlerine yapılan bu acımasız yolculuk, sinemanın rahatlatıcı değil, provoke edici bir güç olabileceğinin kanıtıdır.